avatar

Як стаць багамі металу. Частка 1. Гурт
Апублікавана у Гумар

Прадмова. Хэві мэтал з пачатку 1990-ых гг. так ці інакш пранік амаль ва ўсе населеныя пункты нашай краіны, і думкі стварыць свой гурт сярод металістаў заўсёды прысутнічалі. У большасьці выпадкаў думкі гэтыя засталіся марамі, але самыя адбітыя адданыя рабілі спробы стварыць свой гурт на самой справе. Назіраючы за працэсам станаўленьня больш дзясятка знаёмых мясцовых магілёўскіх гуртоў, маім сябрам, Антонам Царовым, быў вылучаны шэраг заканамернасьцяў, выпадкаў, падзеяў праз якія пачынаючыя музыкі праходзяць. І калі вы вырашылі стаць сапраўднымі багамі метала, то гэтыя правілы для Вас! (калі некаторыя тэрміны і брэнды вам незнаёмыя — пытайцеся, бо ўсё апісанае ніжэй адбывалася ў перыяд 2000-2007 гг.)

Як стаць багамі метала!!!
Дапаможнік для пачаткоўцаў.
Частка Першая. Гурт


Так здарылася, што 98% асобаў, якія захапіліся металам, адрошчваюць кудлы да вуха, і якія навучыліся граць Nothing Alsе Mаtters на акустыцы; рана ці позна прыходзяць да ідэі стварэньня свайго ўласнага гурта. Але тут узьнікае шмат нюансаў і праблем. Вось на іх аглядзе мы і спынімся.

Першая праблема, зь якой сутыкаецца маладая рок зорка — гэта склад гурта. Як правіла, першымі ўдзельнікамі гурта становяцца сябры натхняльніка ўсёй задумы, а дакладней сказаць адзін лепшы сябар, зь якім разам з першага класа тусаваўся, зь якім першы раз паліць паспрабаваў, упершыню ў лайно нажраўся і г.д. Часьцей за ўсё гэты ж самы сябар і даў табе метал паслухаць. Далей стваральнікі пачынаюць абдумваць канцэпцыю гурта, яе стылістычны накірунак, назву і г.д. У рэальнасьці жа ўсе размовы суправаджаюцца вялікай колькасьцю піва, і ўжо праз гадзіну-паўтары яны пераходзяць у звычайную пьянку, якая суправаджаецца неўтаймаванымі марамі аб першым альбоме, выступленьні на «Tusca Open Air» і плянамі зрабіць гэта ўсё ў бліжэйшыя паўгады. Пры гэтым такія дробязі як няўменьне граць — у разлік нават не прымаюцца!

Далей ідзе размеркаваньне роляў у гурце. Тый, хто дадумаўся стварыць калектыў, аўтаматычна становіцца яго франтмэнам, вакалістам, і ня рэдка рытм-гітарыстам (тамушта ў METALLICA менавіта так), а яго лепшы сябар, з-за таго што ў адрозненьне ад навапаказанага франтмэна акрамя трох акордаў можа браць барэ, становіцца сола-гітарыстам. У гэты час абсталяваньне гурта, як правіла, уяўляе зь сябе дзьве акустычныя гітары вытворчасьці «Барысаўдрэў», або ў лепшым выпадку Flight, які набылі за выклянчыныя ў маці 100 баксаў. Далей пачынаецца пошук астатніх членаў каманды. Гэта, вядома ж, героі анекдотаў — басіст і бубнач. Тут і далей варта падзяліць наша апавяданьне на варыянты, бо іх можа быць вялікае мноства. Мы вылучым самыя распаўсюджаныя.



Такім чынам, басіст!

Тып №1. Уяўляе сабой малалетняга хударлявага хлопца ў цесных вопратках з моднай прычоскай і з басухай, зьлепленай зь дзьвух розных інструментаў (напрыклад корпус ад Fil Pro, грыф, які не паддаецца ідэнтыфікацыі, і які гаспадар гітары з гонарам называе «майстравых»). Гуляць гэты таварыш ўмее крыху меньш чым нічога, але пры гэтым неверагодна высокага пра сябе меркаваньня, і ўвесь час крытыкуе вядомых басістаў. Зь асобы яго сыходзіць пагардлівы выраз, а з вуснаў ня перастаюць зьлятаць модныя моладзевыя выразы тыпу «Так, ёба тут граць». Дадзены персанаж гуляе ў гурце нядоўга, і ў выніку зразумеўшы сваю няздольнасьць нармальна лабаць, проста перастае зьяўляцца на рэпетыцыях, затое пачынае паліваць сваіх паплечнікаў брудам у інтэрнэце, абвінавачваючы ў няўменьні музіцыраваць, вузкасьці думкі і агідных чалавечых якасьцях…

Тып №2. Уяўляе сабой юнака з патламі ледзь вышэй пляча (якія ён пачаў гадаваць прыкладна год таму), з бляскам у вачах і гарачым жаданьнем гуляць менавіта метал і менавіта на бас гітары. Такі персанаж будзе штодня з упартасьцю пілаваць гамы па пяць гадзін за раз, нядаядаць і нядапіваць, каб назьбіраць сабе на новы, больш лепшы бас або чарговую прымочку, і, як следства, ужо літаральна праз год пачынае валодаць інструментам лепей, чым сола гітарыст.
Апошняй акалічнасьцю, а яшчэ пастаяннымі размовамі аб дванаццаціструннай басухе колерам «пад дрэва» і аб розных фішках, убачаных ім у прагледжанай школе Джона Мьёнга, ён ладна пачынае даставаць астатніх удзельнікаў гурта. Тут падзеі могуць развівацца па двух сцэнарыях::

  • Зьмірыўшыся з бясконцымі выкрутасамі басіста, ўсе астатнія ўдзельнікі гурта падцягваюць свой узровень і пачынаюць лабаць вельмі якасна. Гурт выбіваецца «ў людзі». Усе жывуць доўга і шчасліва.
  • Басіст з часам ўдараецца ў нейкую мегаскладаную, наварочаную і незразумелую простым смяротным музыку. У яго трэк-аркушы селяцца хрэн ведае адкуль нарытыя калектывы зь назвамі тыпу «Avender Sigmаs Grantirilium Manggra Floooo». Далей ён пачынае насіць клецістыя штаны зь шлейкамі, нюхаць мушкатовы арэх і цягацца па фестывалях аўтарскага кіно. Натуральна з групы ён сыходзіць, матывуючы гэта прымітыўнай гульней музыкаў. У выніку ён заканчвае як супермегапрофі, які грае ашаламляльнай складанасьці дзьвухгадзінныя салякі ў сябе на кухні для тараканаў, якія жывуць там



Тып №3. Гэта таварыш з патламі па пуза, зь нязьменнай нульпяшкай піва ў руцэ і Джексаном 83 года, які надыбаў у нэдарэчлівых панкаў ўзамен бляскучага, амаль новага Сort. У гурце прыжываецца імгненна за кошт вясёлага нораву, ведаў 2000 анекдотаў і пастаяннага жаданьня дзябнуць з таварышамі «па-піву»! Гуляе ніштавата, без празмерных выкрутасаў. Добра трымае рытм і пры жаданьні можа послэпіць хвіліну-іншую на радасць гледачам, пакуль гітарыст разьбіраецца з хранова скручаным ізастужкай шнурам. Але і ў гэтага тыпу ёсць цёмны бок, а менавіта жаданьне сьпяваць, ня маючы да гэтага аніякіх здольнасьцяў! У прынцыпе, з дадзенай праблемай можна справіцца, папярэдне дамовіўшыся з гукачом, каб пусціць вакал гора-сьпявака выключна ў яго манітор

Вызначыўшыся з басістам, гурт пачынае пошукі апошняга ўдзельніка — бубнача..

Тып №1. Драммашына або хлопец з ноўтбукам — што ў прынцыпе адно і тое ж. Да гэтай зхемы гурты прыходзяць звычайна страціўшы надзею знайсці нармальнага бубнача, альбо ў сувязі з поўнай іх адсутнасьцю (гурты і ў пасёлках з насельніцтвам у 200 чалавек ствараюцца). Што ўжо тут казаць — будучыні ў такіх калектываў часцей за ўсё няма. Яны альбо распадаюцца альбо знаходзяць жывога бубнача.

Тып №2. Ўяўляе сабой аналёгію раней апісанага басіста тыпу №1. Адрозьніваецца ад яго толькі адсутнасьцю моднай прычоскі і невялікай тугадумнасьцю мысленьня, а вось валоданьне інструментам на тым жа ўзроўні. Ведае прыкладна паўтара рытму і ўмее рабіць, як яму здаецца, зьбіўкі. Адной зь нязьменных рысаў падобных бубначоў зьяўляецца выраз твару падчас гульні ў стылі «карась ў маёй дупе» — пукатыя вочы, скура колеру пралетарскага сьцяга, багатае потаадлучэньне і скрыўлены рот. У матэрыяльным плане ў бубначоў гэтага тыпу таксама бяда — пастаянна няма грошай на жалеза, пластыкі і нават палачкі. У выніку, падобны драмер часцей за ўсё гуляе на зьбітым пазычаным жалезе, пластыкі ў яго нязьменна ў тры пласты абклеяныя скотчам, а палачкі ўяўляюць сабой два агрызка рознай даўжыні. У гурце такія таварышы «гуляюць», пакуль іх не выганяць, а выганяюць іх у 99% выпадкаў. Будучы выстаўленым з каманды, бубнач затойвае крыўду на ўсё чалавецтва і вырашае скарыць свет стаўшы самым лепшым драмером. Але, на жаль, паняцьця ня мае, як гэта зрабіць (не сядзець жа за ўдаркай днямі), а паводле гэтага тупа сьпіваецца, папаўняючы шэрагі раённага быдла…

Тып №3. Гэта мабыць самы жаданы тып бубнача, і галоўная яго перавага — уменьне граць! Вонкава, гэта шчуплага выгляду хлопец з патламі па плечы (адпускаў бы даўжэй, але за барабанамі тады не паадрываешся), але шустры і спрытны. Па кардану ён фігача зь хуткасцю кулямёта «Максім», зьбіўкі робіць з такой жа хуткасьцю, ды й размаўляе, прымае ежу, ходзіць і пье піва ў тым жа рытме! Накшталт усё супер, але і ў такога тыпу бубнача ёсьць вялікая праблема — «даўгі тармазны шлях»! Вось сканчаеце вы граць чарговую кампазіцыю, гітарысты папілілі пасажы, вакаліст пагаласіў ад душы, басіст штосьці там патузаў, усе змоўклі, а бубнача нашага працягвае каўбасіць! І спыніць яго можа толькі трапна запушчаны ў яго цьвёрды прадмет (напрыклад, пустая банка зь-пад піва, тапак, басіст). На гэты жэст бубнач крыўдзіцца, наракае на тое, што ўсё ў гурце яго «заварушваюць», але зm калектыву нікуды не сыходзіць, працягваючы псаваць нервы навакольным сваёй невыкараняльнай звычкай. Тут сюжэт можа пайсці па трох шляхах:
  • — бубнача вязуць у шпіталь з чарэпна-мазгавой траўмай, а сола-гітарыста садзяць на 5 гадоў;
  • — узьвесіўшы усе за і супраць ўдзельнікі гурта высілкам волі выпрацоўваюць у сабе магутнае цярпеньне;
  • — усе пачынаюць пакутаваць той жа «хваробай», гурт пачынае граць кампазіцыі з 30-ці хвіліннымі канцоўкамі, іх перастаюць клікаць на канцэрты, і да канца сваіх дзён калектыў лабае 2 разы на тыдзень у сябе на кропцы, а яго ўдзельнікі расцэньваюць рэпетыцыі як спосаб зваліць з хаты ад дакучлівых жонак.

Працяг пазьней…

Аўтар ідэі Цароў Антон
  • 1596

1 каментар

avatar
Местами очень жизненно :)
Каб пакінуць каментар